Kapot gaan op het strand

Gepubliceerd door Hugo op

Het leek zo’n goed idee toen ik het bedacht.
Maar nu ik hier in de branding lig te ploeteren en de derde slok zeewater naar binnen klok is het perspectief aardig verdraaid. Ik steek m’n hoofd boven water en zie dat ik veel te ver uit de kust ben geraakt. Terugzwemmen is nog zwaarder, want de stroming sleept en trekt en sleurt. Ik zwem letterlijk achteruit.
Terwijl de lucht de laatste restjes nacht van zich afschudt vinden mijn voeten de zandbodem en struikel ik de zee uit. Ik strompel naar de plek waar onze tassen liggen en begin aan mn eerste set push ups.
Naast me is Chris al begonnen. Lachend waarschijnlijk, met z’n verdomde positieve inborst.
Terwijl m’n gezicht in het zand zakt denk ik terug het moment waarop we dit bespraken.
Chris en ik sporten allebei al een tijdje en hebben wel een voorkeur voor hindernisbanen en gekkigheid. Lang geleden toen we nog jong waren liepen we een paar keer een MudMasters met wat vrienden.
Dus meestal als we elkaar spreken gaat het iets van:
“Hey moeten we niet weer eens samen hardlopen?”
“Ja man, of naar het strand of de duinen ofzo om daar een beetje te trainen!
“Ja goeie. Doen we!”
“Okay”
Om er vervolgens natuurlijk totaal geen gehoor aan te geven en hetzelfde gesprek een aantal maanden later te herhalen.
Wat was er nu anders?
Misschien dat ik weer een of ander boek van een fanatiekeling had gelezen?
Daar gaat het meestal mis.

Ik ren naar de branding. Probeer over de eerste golven heen te springen en duik. Ik borstcrawl met mijn hoofd onder water (netjes zoals ik geleerd heb tijdens schoolzwemmen) en kom volledig gedesoriënteerd boven. Alles draait. Ik keer en zwem terug. Terwijl ik de zee uitloop zie ik het water zich onder mijn voeten terugtrekken. Het lijkt alsof ik tegelijk voor- en achteruit loop en maakt me een soort van zeeziek op het strand.
Strand-ziek.
In combinatie met de halve liter zeewater die ik inmiddels al binnen heb maakt het dat ik bijna moet kotsen.
Terug op m’n plek begin ik aan de volgende oefening: Squat Jumps.
De zon is nog steeds niet op.
Dat fakking boek!

Can’t Hurt Me

In Can’t Hurt Me beschijft David Goggins zijn levensverhaal en filosofie. Hij is een oud Navy Seal die vertelt hoe hij een laag eelt kweekte op zijn geest waardoor hij ook wel bekend staat als The Toughest Man on the Planet (overdreven?). Hij loopt ultraruns op gebroken benen. Doet 4.000 pull ups in 24 uur en doorleefde drie keer de Hell Week van de Navy Seals.
Het boek leest enerzijds als ontzettend inspirerend en anderzijds maak je je voortdurend zorgen om deze gast omdat hij toch redelijk psychopatisch overkomt.
Het deed me een beetje denken aan die doodenge documentaire Free Solo waarin Alex Hanold de El Capitan beklimt zonder fakking touw!

David Goggins Wrote the Game Plan for Peak Performance - Outside Online
David Goggins die chillt met een boomstronk.

Bewondering en afgrijzen liggen soms dicht bij elkaar.
Deze kerels gaan door de grootste hopen stront die je voor kunt stellen en kiezen daar ook nog eens bewust voor.
Niemand dwingt ze dit te doen.

Wat is leven?

En in hun ogen is dat de enige manier om te leven.
Liever 130 km lopen met de kans om dood neer te vallen terwijl je het gevoel hebt alles uit het leven te halen, dan veilig 93 worden met als grootste prestatie dat je inkomende mail aan het eind van de dag over de juiste mapjes is verdeeld.
Is dat extreem?
Misschien.
Maar misschien zouden we daar allemaal wel iets meer van kunnen gebruiken. Wat meer leven in je leven.
Dus maandag Appte ik Chris:
Morgen vijf uur op het strand?
En omdat het een waanzinnige gast is zei hij:
Topidee!
En dus stonden we om vier uur op zodat we een uurtje later aan onze workout konden beginnen.

Overboord

De tiende keer de zee in merk ik eindelijk wat ik verkeerd doe.
Ik borstcrawl alsof ik aan het afzwemmen ben. Alsof ik in een zwembad lig waar de verschillende banen duidelijk van elkaar zijn gescheiden door rood met witte zwemlijnen. Netjes het hoofd onder water en om de slag het hoofd met de rechterarm omhoog om een hap lucht te nemen.
Maar dit is geen zwembad.
En er zijn al helemaal geen afgekaderde banen.
Dit is de fakking Noordzee. En die is koud en vooral ongelofelijk ondoorzichtig.
Dus ik heb geen flauw idee welke kant ik op zwem. Telkens als ik boven kom ben ik misselijk, draaierig en gedesoriënteerd.

Ik die praktisch verdrink. Chris was zo aardig alles vast te leggen.

Zodra ik overschakel naar de ‘sukkel-crawl’ met mijn hoofd netjes boven water (waar ik in het zwembad menig zwemmer om heb uitgelachen) gaat het een stuk beter.
Zoals wel vaker moet ik die shit die ik geleerd heb letterlijk overboord gooien en me aanpassen aan de omgeving.
[always mind your surroundings]
Het gaat beter nu. Er komt een soort van ritme in.
Het is nog steeds zwaar. Telkens als ik het water uit strompel knalt m’n hartslag omhoog door de kou en ben ik direct buiten adem. Mijn kuiten en bovenbenen verzuren door het rennen in het mulle zand (de squat jumps helpen daar ook lekker aan mee). Maar ik kan af en toe lachen en als de zon eindelijk boven de horizon uitkomt schreeuwen we van enthousiasme terwijl we doorploeteren.

Denkende geest

Ik leef het grootste deel van de tijd in m’n hoofd.
Wat zeg ik, mijn naam betekent letterlijk “denkende geest”.
En het is daar heerlijk. Een veilige plek om al mijn opties en mogelijkheden af te wegen en…tja, gewoon een beetje te denken.
Maar het is niet de plek waar leven zich afspeelt. Het leven bestaat uit handelingen. Acties. Reacties. Zonder dat is er eigenlijk niets om überhaupt over na te denken.
Daarom werkt sporten zo goed.
Het helpt je loskomen uit je hoofd. En in je lichaam kruipen.

M’n beste Baywatch imitatie.

Hoe meer ik hiermee bezig ben (en laten we eerlijk zijn, er over nadenk) hoe meer parallellen ik zie met het Lijn-project. Ja het begon als een idee. Geïnspireerd door dingen die misschien niet binnen mijn controle lagen. Maar het begon pas te leven toen ik iets ging doen.
Toen ik het eerste script ging schrijven.
Toen ik de eerste schetsen ging maken.
Toen ik pagina na pagina na pagina begon te tekenen.
En telkens als ik vastloop merk ik dat het enorm helpt om gewoon te doen in plaats van vijftig dagboekpagina’s te vullen met overdenkingen of wekenlang peinzende gesprekken te voeren.
Net zoals je van de een op de andere dag kunt besluiten dat de volgende ochtend er eentje zal zijn die niet verloopt met een rustig ontbijtje en een warme douche, maar met ijskoud zeewater en schurend zand.

De eindstreep

Chris heeft het moeilijk gekregen bij ronde zes/zeven.
Terwijl ik merk dat ik in een lekkere flow zit.
Het zand in m’n gezicht. De verkrampte spieren. De koude zee.
Ik haal hem een rondje in en moet denken aan iets wat David Goggins schrijft over je eigen grenzen:
Als je denkt dat je niet meer kunt, zit je eigenlijk pas op 40% van je kunnen.
Ook al heb ik m’n tiende ronde al af terwijl Chris er nog een moet, besluit ik die laatste met hem mee te doen.
Kijken of we op z’n minst die 45% kunnen aantikken.

Episch shot met een meeuw.

Lachend high fiven we elkaar als we klaar zijn.
30 zeeduiken, 100 borstcrawl slagen, 100 pushups, 100 squat jumps, 100 flutter kicks en dat allemaal voor het ontbijt!
Klappertandend en tintelend fietsen we terug.
We zijn kapot.
We zijn gebroken.
We voelen onze tenen niet meer.
Maar we leven.

Ook sterven op het strand?

Omdat het zo goed bevallen is denk ik dat we hier een wekelijks ding van willen maken.
Dus als je niks te doen hebt op dinsdagochtend ben je welkom:
5 uur zuiderstrand.
Zie ik je daar.

Categorieën: Artikel

Hugo

Bedenker van De Lijn.

8 reacties

Christiaan · mei 24, 2022 op 7:58 am

Huug, wie wil dit nou níet! Zal druk worden volgende week. Heerlijk dit. En ik ga vandaag eens lekker doen in plaats van denken. Kijken of het lukt!

    Hugo · mei 24, 2022 op 1:00 pm

    Zolang je de 10u dip overleeft ben je al een heel eind buddy!

Sigge · mei 24, 2022 op 9:44 am

Het woord psychopathisch ging de rest van dit bericht niet meer uit mijn hoofd. Maar ik heb er wel bewondering voor dat je het doet 🙂 Ik hou het nog even bij fietsen, denk ik.

    Hugo · mei 24, 2022 op 1:00 pm

    Fiets is beter dan niets, Sigge!

Silvan · mei 24, 2022 op 4:34 pm

Ik ben kapot na het lezen. Wat een ellende, joh!

    Hugo · mei 24, 2022 op 7:30 pm

    Sorry!!!

Margreet · mei 30, 2022 op 11:15 am

Count me in! Of nee wacht: out.

    Hugo · mei 30, 2022 op 1:45 pm

    Counted, Margreet!!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.